Vandaag weer heel vroeg opgestaan (5:30) om de panga naar Laguna de Perlas dus niet te missen. Aan de dock aangekomen bleek dat we pas om 9 uur zouden vertrekken; dan maar mijn naam op de lijst gezet zodat ik zeker was van mijn plaats.
Dan in het stadje nog gaan ontbijten, geld afgehaald aan de automaat, de veel te grote biljetten binnen in de bank weer gaan omwisselen voor kleinere... (waarom steekt men biljetten van 500 Cordoba (+/- 670 Bfr) in de automaat als niemand daar kan op teruggeven?).
Uiteindelijk weer met een snelle paga vertrokken en na een uurtje aangekomen in een heel ander soort sfeer dan in de rest van Nicaragua. Hier wonen afstammelingen van een mengelmoes van volkeren, dikwijls met Afrikaanse roots (ex slaven); hier dus een echt Caraïbische sfeer.
Super vriendelijke mensen ook, direct bereid om te helpen. Ik was op zoek naar mijn hospedaje en ik had nergens een kaart van dit dorpje gevonden dus ik was wat aan het rondlopen toen er iemand vroeg wat ik zocht en samen met mij naar hospedaje Ingrid ging.
Even gerelaxt en dan op weg naar Awas. Ik had 3 keer de weg gevraagd en men had mij telkens "ongeveer" de weg gewezen. Ik dus op weg maar blijkbaar toch de verkeerde kant uit wat later een ongelooflijke meevaller bleek. Ik had dus het gevoel verkeerd te zitten, zag een man op een fiets aankomen en vroeg hem de weg. Nu die man bleek Bill Mc Coy te zijn, een levende legende hier in Laguna de Perlas. Hij ging net ook naar Awas en stelde mij voor om gewoon met mij tot ginds mee te stappen.
Bill is vroeger visser geweest en op een dag besefte hij dat men hier enorm aan het overbevissen was en dat er spoedig niet veel vis meer zou zijn. En dus werd Bill een "groene jongen", een radicale zelfs. Uiteindelijk werkt hij hier nu voor een Amerikaanse natuurbehouds organisatie. Hij beschermd ook de schilpadden en vooral de eieren die ze leggen op de stranden van de eilandjes rond Laguna de Perlas en die ertoe ook behoren.
En dan nu DE story van het dorpje hier; als je hier het woord "de griek" laat horen dan beginnen ze allemaal dat verhaal te vertellen, maar niemand kent het verhaal zo goed als Bill.
De griek dus kwam op zekere dag naar hier, sloot een akkoordje met de corrupte burgemeester en een aantal ambtenaren en kocht 9 van die eilandjes voor 37.000 dollar. Niemand van de community hier was op de hoogte, de eilandjes behoorden tot de gemeenschap en af en toe gingen zij er naartoe.
Nu begon die griek echter de eilandjes te verkopen, het grootste voor 250.000 dollar. Hij werd snel schatrijk en is met de noorderzon vertrokken. Echter, diegenen die een eiland kochten begonnen er een gebouw op te zetten en verjoegen de locals die naar het eiland kwamen. Nu zijn er op die eilandjes in het legseizoen veel schilpadnesten en dus ging Bill af en toe checken of alles ok was maar ook hij werd niet meer op de eilandjes toegelaten. Grote discusie dus en hij werd uiteindelijk in de gevangenis gezet.
Nu was natuurlijk de ganse gemeenschap op de hoogte van wat hun burgemeester uitgestoken had. Ze kwamen massaal op straat en onder deze druk werd hij vrijgelaten.
Maar bon, die eigenaars hebben dus allemaal rechtmatige eigendomsbewijzen en men kan er niet veel meer tegen in brengen.
's Avonds hier in een restaurant aan het water een heel lekkere gegrilde steak met frietjes gegeten voor de prijs van nog geen 4 Euro, ga maar eens na wat je daarvoor in België zou betalen.
Morgen had ik graag een tour naar de jungle hier wat verderop gedaan maar de prijs van 80 dollar (+/- 55 Euro) is mij iets te hoog. Aangezien ik zowat de enige toerist ben hier, heb ik niemand gevonden om de kosten mee te delen. Ik zie morgen wel wat de dag mij brengt.
maandag 8 februari 2010
vrijdag 29 januari 2010
Vandaag weer vroeg op (5 AM). Ik wist niet om welk uur ik een bus naar El Rama kon nemen maar ik gokte erop dat dit vroeg genoeg zou zijn. Een taxi naar de busterminal aan de stadsrand; geen goed nieuws, de eerste ging pas om 7:30. Gelukkig ben ik daar blijven wachten want het bleek weer M-Amerikaanse info te zijn. Om 6:20 arriveerde er een luxe bus aan de terminal en 10 minuten later waren we al op weg.
Het ging vlot want de 6 uur bus volgens de reisgids, bleken er slechts 4 te zijn.
In El Rama toegekomen werd er bijna gevochten om mijne rugzak in een brommertaxi te krijgen (later begreep ik waarom); niks voor mij, als ze te opdringerig worden, dan ga ik liever lopen. Op zoek naar een lancha (bootje) die mij naar de Caraïbische kust zou brengen. Ik had gedacht dat er ergens aan de rivier massa's boten op klanten lagen te wachten. Niet dus en al rondvragend in het stadje, kwam ik bij een bureau van lancha's terecht. Ik moest wachten tot we 20 man hadden alvorens we zouden vertrekken.
Al wachtende zag ik dan zo'n brommertaxi met een klant afkomen en ik begreep dat die mannen dus ook hun percentje krijgen als ze volk aanbrengen.
Uiteindelijk pas om 3 uur vertrokken om 2 uur later in Bluefields toe te komen. De tocht had meer weg van een toeristische attractie. We zaten wel wat op elkaar gepropt maar deze boot was echt een speedboot en we scheurden over de rivier (Escondido) met langs beide zijden een muur van groen.
Hier dan vrij vlug een goede kamer gevonden, even gechat met Nadia en dan terug naar de dock want ik was vergeten te vragen om welk uur de lancha morgen vertrok. Dan op zoek naar dat, volgens mijn reisgids heel goede, italiaans restaurant. Na effe zoeken gevonden en dan een lekkere pizza met een biertje in een ijsgekoeld glas mmm... wat kan een reiziger, na zo'n warme reisdag, meer wensen.
Op tijd naar bed want ik wist dus geen vertrekuur voor morgen en moest dus het zekere voor het onzekere nemen en vroeg genoeg naar de haven gaan.
Het ging vlot want de 6 uur bus volgens de reisgids, bleken er slechts 4 te zijn.
In El Rama toegekomen werd er bijna gevochten om mijne rugzak in een brommertaxi te krijgen (later begreep ik waarom); niks voor mij, als ze te opdringerig worden, dan ga ik liever lopen. Op zoek naar een lancha (bootje) die mij naar de Caraïbische kust zou brengen. Ik had gedacht dat er ergens aan de rivier massa's boten op klanten lagen te wachten. Niet dus en al rondvragend in het stadje, kwam ik bij een bureau van lancha's terecht. Ik moest wachten tot we 20 man hadden alvorens we zouden vertrekken.
Al wachtende zag ik dan zo'n brommertaxi met een klant afkomen en ik begreep dat die mannen dus ook hun percentje krijgen als ze volk aanbrengen.
Uiteindelijk pas om 3 uur vertrokken om 2 uur later in Bluefields toe te komen. De tocht had meer weg van een toeristische attractie. We zaten wel wat op elkaar gepropt maar deze boot was echt een speedboot en we scheurden over de rivier (Escondido) met langs beide zijden een muur van groen.
Hier dan vrij vlug een goede kamer gevonden, even gechat met Nadia en dan terug naar de dock want ik was vergeten te vragen om welk uur de lancha morgen vertrok. Dan op zoek naar dat, volgens mijn reisgids heel goede, italiaans restaurant. Na effe zoeken gevonden en dan een lekkere pizza met een biertje in een ijsgekoeld glas mmm... wat kan een reiziger, na zo'n warme reisdag, meer wensen.
Op tijd naar bed want ik wist dus geen vertrekuur voor morgen en moest dus het zekere voor het onzekere nemen en vroeg genoeg naar de haven gaan.
donderdag 28 januari 2010
Om 6 uur op en ontbeten, mijne rugzak ingepakt en de boot op. Eerst weer een uur lang over een smalle rivier door de jungle en dan het meer op naar San Carlos waar ik de bus van 13:30 naar Juigalpa wou nemen. Helaas, deze bus zou niet komen wegens panne onderweg. Is niet verwonderlijk als je weet dat de baan gewoon een "dirt road" is waar men natuurlijk hun meest afgedankte bussen voor gebruikt.
Efkes nog contact gezocht met een wat oudere Nicaraguaan, iets wat ik vaker doe omdat deze meestal heel behulpzaam zijn. Het bleek dus normaal dat er al eens een bus niet kwam opdagen. Op zijn aanraden dan maar alvast een ticket voor de volgende bus genomen want deze zou overvol zitten.
Aan het busstation ook dikwijls als "mi amor" aangesproken geweest; neen, neen, niet door meisjes van plezier, wel door hele mooie meisjes die mij naar hun comedor (eetstalletje) probeerden te lokken. Concurentie is er hard want er zijn er daar een 10-tal naast elkaar en daarom de inzet van deze meisjes. Ik had echter net foto's genomen van de plaatselijke slagers, achter de comedores gelegen, en ik had precies al nie zoveel honger meer...
Om half drie dan vertrokken voor de hobbeligste busreis die ik op al mijn reizen al gemaakt heb. Ik kon alleen maar hopen dat deze volledig versleten oude schoolbus het tot in Juigalpa zou uithouden. En dat deed ze; 5 uur na vertrek en volledig onder het stof kwamen we aan in deze, voor mij slechts transit stad.
Een hospedaje in, een supersnelle douche en op zoek naar eten en een ijsgekoel pintje. Eerst nog een snelle mail naar het thuisfront en dan een kruising tussen een Nca restaurant en een fastfood tent gevonden en een hamburger met papas fritas gegeten.
Na de 5 uur loeiharde Nica muziek op de bus was ik blij met de rockmuziek in de eettent. Pearl Jam, Metallica, Guns 'n' Roses; het is niet direct de muziek die je hier verwacht. En dan... ik voelde hem aankomen... Bon Jovi met Bed of Roses, de song van Nadia en mij, onze openingsdans. Op zo'n moment moet ik dan toch even slikken en met mijn ogen knipperen... Daarom bij deze, lieveke nog eens bedankt voor deze weeral fantastische reis. Je weet als geen ander, dit is mijn passie, dit is mijn leven... X
Efkes nog contact gezocht met een wat oudere Nicaraguaan, iets wat ik vaker doe omdat deze meestal heel behulpzaam zijn. Het bleek dus normaal dat er al eens een bus niet kwam opdagen. Op zijn aanraden dan maar alvast een ticket voor de volgende bus genomen want deze zou overvol zitten.
Aan het busstation ook dikwijls als "mi amor" aangesproken geweest; neen, neen, niet door meisjes van plezier, wel door hele mooie meisjes die mij naar hun comedor (eetstalletje) probeerden te lokken. Concurentie is er hard want er zijn er daar een 10-tal naast elkaar en daarom de inzet van deze meisjes. Ik had echter net foto's genomen van de plaatselijke slagers, achter de comedores gelegen, en ik had precies al nie zoveel honger meer...
Om half drie dan vertrokken voor de hobbeligste busreis die ik op al mijn reizen al gemaakt heb. Ik kon alleen maar hopen dat deze volledig versleten oude schoolbus het tot in Juigalpa zou uithouden. En dat deed ze; 5 uur na vertrek en volledig onder het stof kwamen we aan in deze, voor mij slechts transit stad.
Een hospedaje in, een supersnelle douche en op zoek naar eten en een ijsgekoel pintje. Eerst nog een snelle mail naar het thuisfront en dan een kruising tussen een Nca restaurant en een fastfood tent gevonden en een hamburger met papas fritas gegeten.
Na de 5 uur loeiharde Nica muziek op de bus was ik blij met de rockmuziek in de eettent. Pearl Jam, Metallica, Guns 'n' Roses; het is niet direct de muziek die je hier verwacht. En dan... ik voelde hem aankomen... Bon Jovi met Bed of Roses, de song van Nadia en mij, onze openingsdans. Op zo'n moment moet ik dan toch even slikken en met mijn ogen knipperen... Daarom bij deze, lieveke nog eens bedankt voor deze weeral fantastische reis. Je weet als geen ander, dit is mijn passie, dit is mijn leven... X
woensdag 27 januari 2010
Gisteren om 7 uur al onder mijn muskietennet gekropen en om 8 uur al in dromenland.
Vandaag ging om 5 uur dan mijne "jungle wekker" af nml. de brulapen hier die ontwaakten en een serieus kabaal maakten.
In de voormiddag een wandeling met een gids gemaakt oa. over een brug die in de bomen hangt waardoor je de apen van dichterbij kan observeren. Een beetje verder hebben we 2 luiaards gezien; was voor mij de eerste keer dat ik ze in de vrije natuur zag. Prachtig om die dieren te observeren, zeker een uur hebben we naar hen staan kijken. Fantastisch toch hoe zij zich met die trage bewegingen verplaatsen en ons soms aankeken met een air van "wa ist jong, hebbe kik van u iets aan misschien ?"
Ook nog geleerd dat kaaimannen veel minder gevaarlijk zijn dan krokodillen; in een rivier met kaaimannen kan je gerust gaan zwemmen... maar niet met kroko's want die kunnen je meteen aanvallen. Kroko's hebben een spitsere kop dan kaaimannen, voor het geval dat ge ze ook eens aan een rivier tegen komt.
In de namiddag nog samen met de gids over de rivier gaan kayaken. Wat ik niet wist was dat sommige (land)hagedissen onder water zwemmen; ik heb het zelf gezien nu. Ik was juist aan het proberen om een mooie foto te trekken maar meneer hagedis had geen zin in een fotosessie. Hij dook het water in en kwam niet meer boven . De gids zei dat hij pas veel verder weer boven water zou komen.
Ook langs de rivier regelmatig kinderen gezien die met een haakje aan wat visdraad aan het vissen waren. Ook nog een Jesus Christ lizard gezien; da's zo een hagedis die over het water kan lopen.
Daarna nog even het dorpje in om mijn avondmaal te gaan kopen nml. een soort van stokbrood en tomaten. Ook mijn ontbijt voor morgen , stokbrood met bananen.
Wegens de zeer agressieve muggen weer vroeg onder mijn beschermende muskietennet gekropen. Morgen weer vroeg op voor een vermoeiende reis, terug noordwaarts. Los Guatuzos was mooi, vooral de ontmoeting met de luiaards zal mij nog lang bijblijven, maar voorlopig blijft El Castillo mijn favoriet.
Vandaag ging om 5 uur dan mijne "jungle wekker" af nml. de brulapen hier die ontwaakten en een serieus kabaal maakten.
In de voormiddag een wandeling met een gids gemaakt oa. over een brug die in de bomen hangt waardoor je de apen van dichterbij kan observeren. Een beetje verder hebben we 2 luiaards gezien; was voor mij de eerste keer dat ik ze in de vrije natuur zag. Prachtig om die dieren te observeren, zeker een uur hebben we naar hen staan kijken. Fantastisch toch hoe zij zich met die trage bewegingen verplaatsen en ons soms aankeken met een air van "wa ist jong, hebbe kik van u iets aan misschien ?"
Ook nog geleerd dat kaaimannen veel minder gevaarlijk zijn dan krokodillen; in een rivier met kaaimannen kan je gerust gaan zwemmen... maar niet met kroko's want die kunnen je meteen aanvallen. Kroko's hebben een spitsere kop dan kaaimannen, voor het geval dat ge ze ook eens aan een rivier tegen komt.
In de namiddag nog samen met de gids over de rivier gaan kayaken. Wat ik niet wist was dat sommige (land)hagedissen onder water zwemmen; ik heb het zelf gezien nu. Ik was juist aan het proberen om een mooie foto te trekken maar meneer hagedis had geen zin in een fotosessie. Hij dook het water in en kwam niet meer boven . De gids zei dat hij pas veel verder weer boven water zou komen.
Ook langs de rivier regelmatig kinderen gezien die met een haakje aan wat visdraad aan het vissen waren. Ook nog een Jesus Christ lizard gezien; da's zo een hagedis die over het water kan lopen.
Daarna nog even het dorpje in om mijn avondmaal te gaan kopen nml. een soort van stokbrood en tomaten. Ook mijn ontbijt voor morgen , stokbrood met bananen.
Wegens de zeer agressieve muggen weer vroeg onder mijn beschermende muskietennet gekropen. Morgen weer vroeg op voor een vermoeiende reis, terug noordwaarts. Los Guatuzos was mooi, vooral de ontmoeting met de luiaards zal mij nog lang bijblijven, maar voorlopig blijft El Castillo mijn favoriet.
dinsdag 26 januari 2010
Vandaag op weg naar een afgelegen natuurgebied nml. het Refugio de Vida Silvestre Los Guatuzos welks bestaat uit meer dan 40.000 ha beschermd gebied, vooral wetlands en regenwoud. (Eén hectare = 1,5 keer de oppervlakte van een voelbalveld)
Twaalf rivieren doorkruisen het gebied met de Río Papaturro als mooiste. Leefgebied van apen, kaaimannen, hagedissen (oa. leguanen), luiaards, toekans,... Er leven zo'n 1700 mensen in dit gebied in 11 kleine gemeenschappen.
Gisteren in het toerisme informatie centrum in San Carlos het uur van vertrek van de boot gevraagd; er zou één zijn om 6 en 9 uur. Omdat ik graag vroeg in de ochtend reis, wou ik de boot van 6 uur nemen. Om 5 uur op en om 5:30 reeds aan het bootje. Uiteindelijk dus pas om 9 uur vertrokken want er is geen boot om 6 uur, weer typische M-Amerikaanse informatie gekregen dus.
Enfin, uiteindelijk vertrokken voor een 5 uur durende tocht over het meer van Nicaragua met een tussenstop op een klein eilandje. Dan nog een gans stuk de rivier Papaturro op, de boot geraakte er op sommige stukken amper door. Al direct vele mooie vogels gezien en ook een aantal grote leguanen die in de bomen lagen te zonnen.
In het centro ecológico ben ik de enige gast en heb de ganse slaapzaal voor mezelf.
Toen ik al grappend vroeg of er hier nergens een bar was, zei men tot mijn grote verwondering: "si, si". Ongelooflijk maar waar, een beetje verderop in een kleine gemeenschap kon je koud bier krijgen, wat ik mij na die vermoeiende tocht goed heb laten smaken. Ook nog bij een madam wat brood, tomaten en bananen voor 1,5 euro gekocht.
Voor het donker terug naar het centro en nog even genoten van het concert van de brulapen; minder leuk waren de massa's mosquitos.
Twaalf rivieren doorkruisen het gebied met de Río Papaturro als mooiste. Leefgebied van apen, kaaimannen, hagedissen (oa. leguanen), luiaards, toekans,... Er leven zo'n 1700 mensen in dit gebied in 11 kleine gemeenschappen.
Gisteren in het toerisme informatie centrum in San Carlos het uur van vertrek van de boot gevraagd; er zou één zijn om 6 en 9 uur. Omdat ik graag vroeg in de ochtend reis, wou ik de boot van 6 uur nemen. Om 5 uur op en om 5:30 reeds aan het bootje. Uiteindelijk dus pas om 9 uur vertrokken want er is geen boot om 6 uur, weer typische M-Amerikaanse informatie gekregen dus.
Enfin, uiteindelijk vertrokken voor een 5 uur durende tocht over het meer van Nicaragua met een tussenstop op een klein eilandje. Dan nog een gans stuk de rivier Papaturro op, de boot geraakte er op sommige stukken amper door. Al direct vele mooie vogels gezien en ook een aantal grote leguanen die in de bomen lagen te zonnen.
In het centro ecológico ben ik de enige gast en heb de ganse slaapzaal voor mezelf.
Toen ik al grappend vroeg of er hier nergens een bar was, zei men tot mijn grote verwondering: "si, si". Ongelooflijk maar waar, een beetje verderop in een kleine gemeenschap kon je koud bier krijgen, wat ik mij na die vermoeiende tocht goed heb laten smaken. Ook nog bij een madam wat brood, tomaten en bananen voor 1,5 euro gekocht.
Voor het donker terug naar het centro en nog even genoten van het concert van de brulapen; minder leuk waren de massa's mosquitos.
maandag 25 januari 2010
Reizen is op avontuur gaan...
Vandaag El Castillo verlaten. Ik vond het hier zo fijn, één van de mooiste plaatsen die ik ooit al bezocht heb.
Deze morgen om 5 uur op, om in te pakken, snel te ontbijten en dan een bootje op om terug naar San Carlos te gaan. Deze keer geen rapido maar ééntje die regelmatig stopt om mensen langs de kant van de rivier op te pikken. Normaal varen ze dan recht op de kant af om dan, net ervoor de moter in achteruit te zetten zodat de boot net voor de kant stil komt te liggen. En daar ging het dus fout... den achteruit van de boot werkte niet meer waardoor we met een goeie smak tegen de kant botsten. Gelukkig zag iedereen het aankomen en konden we ons schrap zetten. Ik dacht dat ik vlug natte voeten zou krijgen maar het bleek een sterk bootje (+/- 20 op 2 meter) te zijn.
Den technieker van dienst er eens naar gekeken maar, geen achteruit meer. Recht naar San Carlos zou je dan denken; niet hier. Gewoon traag naar de kant en met stokken afremmen. Na nog een paar keer gestopt te hebben om volk op te pikken begon de motor rare geluiden te maken. En ja hoor, een beetje verder was het van datte... motor stuk in het midden van de jungle. Één geluk, we leven in het gsm tijdperk, zelfs in Nicaragua, en dus kwam een reserveboot ons na een half uurke oppikken.
Uiteindelijk terug in San Carlos aangekomen, geen echt deftige kamer gevonden en dus mijne avond goedgemaakt door in het upscale restaurant te gaan eten. Een schotel gestoofde groenten, fritjes en 4 pintjes voor 6 euro. Met grote show van de garçon van dienst: eerst aan de toog het flesje ontkurken, een servetje rond de buik van de fles en ook bovenop. Dan aan tafel het bovenste er met een showbeweging weer af en er ne strik rond de flessehals mee gemaakt. Dan nog uitschenken in een glas op een manier alsof het een heel dure wijn betrof. Ook de grote servet werd door hem op je schoot gelegd.
Na het eten ben ik niet meer blijven rondhangen in het stadje, er hing maar een rare sfeer. In mijn hotel op de veranda nog wat gelezen en weer op tijd naar bed.
Vandaag El Castillo verlaten. Ik vond het hier zo fijn, één van de mooiste plaatsen die ik ooit al bezocht heb.
Deze morgen om 5 uur op, om in te pakken, snel te ontbijten en dan een bootje op om terug naar San Carlos te gaan. Deze keer geen rapido maar ééntje die regelmatig stopt om mensen langs de kant van de rivier op te pikken. Normaal varen ze dan recht op de kant af om dan, net ervoor de moter in achteruit te zetten zodat de boot net voor de kant stil komt te liggen. En daar ging het dus fout... den achteruit van de boot werkte niet meer waardoor we met een goeie smak tegen de kant botsten. Gelukkig zag iedereen het aankomen en konden we ons schrap zetten. Ik dacht dat ik vlug natte voeten zou krijgen maar het bleek een sterk bootje (+/- 20 op 2 meter) te zijn.
Den technieker van dienst er eens naar gekeken maar, geen achteruit meer. Recht naar San Carlos zou je dan denken; niet hier. Gewoon traag naar de kant en met stokken afremmen. Na nog een paar keer gestopt te hebben om volk op te pikken begon de motor rare geluiden te maken. En ja hoor, een beetje verder was het van datte... motor stuk in het midden van de jungle. Één geluk, we leven in het gsm tijdperk, zelfs in Nicaragua, en dus kwam een reserveboot ons na een half uurke oppikken.
Uiteindelijk terug in San Carlos aangekomen, geen echt deftige kamer gevonden en dus mijne avond goedgemaakt door in het upscale restaurant te gaan eten. Een schotel gestoofde groenten, fritjes en 4 pintjes voor 6 euro. Met grote show van de garçon van dienst: eerst aan de toog het flesje ontkurken, een servetje rond de buik van de fles en ook bovenop. Dan aan tafel het bovenste er met een showbeweging weer af en er ne strik rond de flessehals mee gemaakt. Dan nog uitschenken in een glas op een manier alsof het een heel dure wijn betrof. Ook de grote servet werd door hem op je schoot gelegd.
Na het eten ben ik niet meer blijven rondhangen in het stadje, er hing maar een rare sfeer. In mijn hotel op de veranda nog wat gelezen en weer op tijd naar bed.
Zondag 24 Januari
Vandaag een rustig dagske, gewoon genieten van de schoonheid van de omgeving.
Maar eerst weer zo een mega ontbijt hier in mijn hotel, was in de prijs inbegrepen.
Dan het fort gaan bezoeken welk een beetje op een heuvel ligt. Daardoor heb je een fantastisch zicht op de rivier en omgeving. Gewoonweg genieten. Was wel weer een hele bedoening om binnen te geraken. Twee keer mijn naam, land, beroep,... moeten invullen. Dan nog een speciaal papierke (en 1 dollar) omdat ik met een fototoestel naar binnen ging.
Daarna dan de eerste grote internet update. In de namiddag wat rondgelopen in het dorpje en op een terras over de rivier gezeten.
Avondeten bij mijne vriend hier vlak aan de rivier. Een hele toffe gast en alles tot in de puntjes verzorgd en lekkere hamburger met groentjes mmmmm.
Vroeg naar bed want mijne wekker al morgen weer heel vroeg aflopen.
Maar eerst weer zo een mega ontbijt hier in mijn hotel, was in de prijs inbegrepen.
Dan het fort gaan bezoeken welk een beetje op een heuvel ligt. Daardoor heb je een fantastisch zicht op de rivier en omgeving. Gewoonweg genieten. Was wel weer een hele bedoening om binnen te geraken. Twee keer mijn naam, land, beroep,... moeten invullen. Dan nog een speciaal papierke (en 1 dollar) omdat ik met een fototoestel naar binnen ging.
Daarna dan de eerste grote internet update. In de namiddag wat rondgelopen in het dorpje en op een terras over de rivier gezeten.
Avondeten bij mijne vriend hier vlak aan de rivier. Een hele toffe gast en alles tot in de puntjes verzorgd en lekkere hamburger met groentjes mmmmm.
Vroeg naar bed want mijne wekker al morgen weer heel vroeg aflopen.
donderdag 4 februari 2010
Donderdag 4 februari 2010 , Sorry hoor
Lieve bloglezers,
ik schrijf netjes elke dag een verslag van mijn avonturen hier in Nicaragua zij het op mijn smartphone. Ik maak ook veel foto's om jullie mee te kunnen laten genieten.
Echter, als ik geen pc kan vinden waarop ik externe toestellen kan aansluiten kan ik jullie voorlopig nog niet laten meegenieten ... De pc hier in dit internet cafe op het eiland staat gewoon achter slot en grendel en dus kan ik er niet aan.
Heb geduld en ik hoop om in Leon maandagnamiddag een grote update te kunen doen.
Aan allen alvast bedankt voor de interesse en de berichtjes die ik al mocht ontvangen.
Even op algemene aanvraag de link naar mijn foto's
Foto's Nicaragua 2010
Alles verloopt hier super goe.
Groetjes, Luc XXX
ik schrijf netjes elke dag een verslag van mijn avonturen hier in Nicaragua zij het op mijn smartphone. Ik maak ook veel foto's om jullie mee te kunnen laten genieten.
Echter, als ik geen pc kan vinden waarop ik externe toestellen kan aansluiten kan ik jullie voorlopig nog niet laten meegenieten ... De pc hier in dit internet cafe op het eiland staat gewoon achter slot en grendel en dus kan ik er niet aan.
Heb geduld en ik hoop om in Leon maandagnamiddag een grote update te kunen doen.
Aan allen alvast bedankt voor de interesse en de berichtjes die ik al mocht ontvangen.
Even op algemene aanvraag de link naar mijn foto's
Foto's Nicaragua 2010
Alles verloopt hier super goe.
Groetjes, Luc XXX
zondag 24 januari 2010
zaterdag 23 januari 2010
Vroeg op, snel ontbeten en dan op zoek naar de gids voor het bezoek aan het Indio Maíz nationaal park. Gelukkig hadden we groepke van 4 man want gids en boot kosten 75 dollar.
Eerst dus met een bootje nog 30 kilometer verder het woud in en dan te voet op pad. Weer heel mooi maar voor mij begint het wel een gewoonte te worden; de prijs van 3 keer M-Amerika te doen natuurlijk. Maar we hadden een goede gids en ik heb echt wel èèn en ander bijgeleerd. Zo hebben we een plant gezien die bij aanraking zijn bladeren sluit en leerden we vruchten kennen waarmee de indiaanse bevolking zich camoefleerden.
Ook mocht ik kennismaken met een verdovend blad. De gids trok een blad van een plant en ik moest daar een stuk afbijten, enkele seconden op kauwen en dan uitspuwen. Een 20 tal seconden later werden mijn tong en lippen gevoelloes alsof ik een spuitje bij de tandarts gekregen had. En dit dus al door slechts enkele seconden op het blad te kauwen; geweldig toch die natuur.
We leerden ook over wandelende bomen, jaja bomen en geen takken. Dit is een soort van palmboom die zon nodig heeft en zich aldus verplaatst zodat hij zoveel mogelijk zonlicht krijgt. Hij kan zich tot 20 cm. per jaar verplaatsen. Deze boom heeft niet 1 stam natuurlijk maar een heel deel kleine stammetjes die aangroeien en afbreken volgens dat de boom zich verplaatst. Ook leerden we dat, indien je dorst hebt in het woud, water binnen handbereik is nml. in lianen.
Ook een soort boom gezien waar allemaal naalden van ne centimeter of 10 aangroeien en die zo sterk als ijzer zijn; werd gebruikt als naald om te naaien en als gifpijl in blaaspijpen.
Veel dieren zagen we hier niet maar toch oa. een kleine gifkikker en een kikker die zich als blad vermomd.
Nadien zijn we dan een zijrivier opgevaren waar we een 4 tal kleine krokodillen zagen zonnen. Een beetje verder zijn we in die rivier dan gaan zwemmen, cool zenne.
Dan nog apen gezien en natuurlijk mooie vogels en vlinders waaronder mijn favoriet de Bleu Morph.
Weer een mooie belevenis al kan je nog verder het woud intrekken maar dan begint het wel meer op een expeditie te lijken en kost het hèèl veel geld.
Eerst dus met een bootje nog 30 kilometer verder het woud in en dan te voet op pad. Weer heel mooi maar voor mij begint het wel een gewoonte te worden; de prijs van 3 keer M-Amerika te doen natuurlijk. Maar we hadden een goede gids en ik heb echt wel èèn en ander bijgeleerd. Zo hebben we een plant gezien die bij aanraking zijn bladeren sluit en leerden we vruchten kennen waarmee de indiaanse bevolking zich camoefleerden.
Ook mocht ik kennismaken met een verdovend blad. De gids trok een blad van een plant en ik moest daar een stuk afbijten, enkele seconden op kauwen en dan uitspuwen. Een 20 tal seconden later werden mijn tong en lippen gevoelloes alsof ik een spuitje bij de tandarts gekregen had. En dit dus al door slechts enkele seconden op het blad te kauwen; geweldig toch die natuur.
We leerden ook over wandelende bomen, jaja bomen en geen takken. Dit is een soort van palmboom die zon nodig heeft en zich aldus verplaatst zodat hij zoveel mogelijk zonlicht krijgt. Hij kan zich tot 20 cm. per jaar verplaatsen. Deze boom heeft niet 1 stam natuurlijk maar een heel deel kleine stammetjes die aangroeien en afbreken volgens dat de boom zich verplaatst. Ook leerden we dat, indien je dorst hebt in het woud, water binnen handbereik is nml. in lianen.
Ook een soort boom gezien waar allemaal naalden van ne centimeter of 10 aangroeien en die zo sterk als ijzer zijn; werd gebruikt als naald om te naaien en als gifpijl in blaaspijpen.
Veel dieren zagen we hier niet maar toch oa. een kleine gifkikker en een kikker die zich als blad vermomd.
Nadien zijn we dan een zijrivier opgevaren waar we een 4 tal kleine krokodillen zagen zonnen. Een beetje verder zijn we in die rivier dan gaan zwemmen, cool zenne.
Dan nog apen gezien en natuurlijk mooie vogels en vlinders waaronder mijn favoriet de Bleu Morph.
Weer een mooie belevenis al kan je nog verder het woud intrekken maar dan begint het wel meer op een expeditie te lijken en kost het hèèl veel geld.
vrijdag 22 januari 2010
In de haven nog een uur op mijn rugzak moeten wachten want deze lag in het ruim van de ferry en over het luik ervan lagen allemaal grote trossen bananen.
Dan een biljet voor de boot naar El Castillo gekocht en nog even de tijd om in San Carlos rond te wandelen. Dit is een stadje waar de meeste toeristen zo snel mogelijk weg willen, maar ik hou van die M-Amerikaanse drukte op de straat. Men verkoopt er vanalles en nog wat, er is een overdekt marktje en ook rondgelopen het drukke busstation is altijd wel wat te beleven.
Dan een bootje in om via de rivier nog 50 km. Verder de jungle in te gaan.
In de boot nog 2 toeristen en dus direct gevraagd of ze de volgende dag mee op tour wilden gaan. Gelukkig wel dus en zo konden we de kost van 75 dollar delen.
Hier dan ingecheckt in een mooi koloniaal houten hotel waar we de enige toeristen waren. We kregen de beste kamers met zicht op de rivier aan de goedkoopste prijs. Weinig toeristen dus maar je zit hier dan ook ver van de bewoonde wereld. Dat bekent ook dat internet soms werkt en ook dat urenlange elektriciteit pannes hier een normaal iets is.
's Avonds hier een biefstuk gegeten met een heel lekkere groentenschotel erbij; van welk dier die biefstuk was weet ik niet maar de pikante saus erover maakte die lederen lap best eetbaar. Amai, al bijna een ganse week in Nicaragua en nog geen enkele hamburger gegeten...
Dan een biljet voor de boot naar El Castillo gekocht en nog even de tijd om in San Carlos rond te wandelen. Dit is een stadje waar de meeste toeristen zo snel mogelijk weg willen, maar ik hou van die M-Amerikaanse drukte op de straat. Men verkoopt er vanalles en nog wat, er is een overdekt marktje en ook rondgelopen het drukke busstation is altijd wel wat te beleven.
Dan een bootje in om via de rivier nog 50 km. Verder de jungle in te gaan.
In de boot nog 2 toeristen en dus direct gevraagd of ze de volgende dag mee op tour wilden gaan. Gelukkig wel dus en zo konden we de kost van 75 dollar delen.
Hier dan ingecheckt in een mooi koloniaal houten hotel waar we de enige toeristen waren. We kregen de beste kamers met zicht op de rivier aan de goedkoopste prijs. Weinig toeristen dus maar je zit hier dan ook ver van de bewoonde wereld. Dat bekent ook dat internet soms werkt en ook dat urenlange elektriciteit pannes hier een normaal iets is.
's Avonds hier een biefstuk gegeten met een heel lekkere groentenschotel erbij; van welk dier die biefstuk was weet ik niet maar de pikante saus erover maakte die lederen lap best eetbaar. Amai, al bijna een ganse week in Nicaragua en nog geen enkele hamburger gegeten...
Abonneren op:
Posts (Atom)
