Gisteren om 7 uur al onder mijn muskietennet gekropen en om 8 uur al in dromenland.
Vandaag ging om 5 uur dan mijne "jungle wekker" af nml. de brulapen hier die ontwaakten en een serieus kabaal maakten.
In de voormiddag een wandeling met een gids gemaakt oa. over een brug die in de bomen hangt waardoor je de apen van dichterbij kan observeren. Een beetje verder hebben we 2 luiaards gezien; was voor mij de eerste keer dat ik ze in de vrije natuur zag. Prachtig om die dieren te observeren, zeker een uur hebben we naar hen staan kijken. Fantastisch toch hoe zij zich met die trage bewegingen verplaatsen en ons soms aankeken met een air van "wa ist jong, hebbe kik van u iets aan misschien ?"
Ook nog geleerd dat kaaimannen veel minder gevaarlijk zijn dan krokodillen; in een rivier met kaaimannen kan je gerust gaan zwemmen... maar niet met kroko's want die kunnen je meteen aanvallen. Kroko's hebben een spitsere kop dan kaaimannen, voor het geval dat ge ze ook eens aan een rivier tegen komt.
In de namiddag nog samen met de gids over de rivier gaan kayaken. Wat ik niet wist was dat sommige (land)hagedissen onder water zwemmen; ik heb het zelf gezien nu. Ik was juist aan het proberen om een mooie foto te trekken maar meneer hagedis had geen zin in een fotosessie. Hij dook het water in en kwam niet meer boven . De gids zei dat hij pas veel verder weer boven water zou komen.
Ook langs de rivier regelmatig kinderen gezien die met een haakje aan wat visdraad aan het vissen waren. Ook nog een Jesus Christ lizard gezien; da's zo een hagedis die over het water kan lopen.
Daarna nog even het dorpje in om mijn avondmaal te gaan kopen nml. een soort van stokbrood en tomaten. Ook mijn ontbijt voor morgen , stokbrood met bananen.
Wegens de zeer agressieve muggen weer vroeg onder mijn beschermende muskietennet gekropen. Morgen weer vroeg op voor een vermoeiende reis, terug noordwaarts. Los Guatuzos was mooi, vooral de ontmoeting met de luiaards zal mij nog lang bijblijven, maar voorlopig blijft El Castillo mijn favoriet.
maandag 8 februari 2010
dinsdag 26 januari 2010
Vandaag op weg naar een afgelegen natuurgebied nml. het Refugio de Vida Silvestre Los Guatuzos welks bestaat uit meer dan 40.000 ha beschermd gebied, vooral wetlands en regenwoud. (Eén hectare = 1,5 keer de oppervlakte van een voelbalveld)
Twaalf rivieren doorkruisen het gebied met de Río Papaturro als mooiste. Leefgebied van apen, kaaimannen, hagedissen (oa. leguanen), luiaards, toekans,... Er leven zo'n 1700 mensen in dit gebied in 11 kleine gemeenschappen.
Gisteren in het toerisme informatie centrum in San Carlos het uur van vertrek van de boot gevraagd; er zou één zijn om 6 en 9 uur. Omdat ik graag vroeg in de ochtend reis, wou ik de boot van 6 uur nemen. Om 5 uur op en om 5:30 reeds aan het bootje. Uiteindelijk dus pas om 9 uur vertrokken want er is geen boot om 6 uur, weer typische M-Amerikaanse informatie gekregen dus.
Enfin, uiteindelijk vertrokken voor een 5 uur durende tocht over het meer van Nicaragua met een tussenstop op een klein eilandje. Dan nog een gans stuk de rivier Papaturro op, de boot geraakte er op sommige stukken amper door. Al direct vele mooie vogels gezien en ook een aantal grote leguanen die in de bomen lagen te zonnen.
In het centro ecológico ben ik de enige gast en heb de ganse slaapzaal voor mezelf.
Toen ik al grappend vroeg of er hier nergens een bar was, zei men tot mijn grote verwondering: "si, si". Ongelooflijk maar waar, een beetje verderop in een kleine gemeenschap kon je koud bier krijgen, wat ik mij na die vermoeiende tocht goed heb laten smaken. Ook nog bij een madam wat brood, tomaten en bananen voor 1,5 euro gekocht.
Voor het donker terug naar het centro en nog even genoten van het concert van de brulapen; minder leuk waren de massa's mosquitos.
Twaalf rivieren doorkruisen het gebied met de Río Papaturro als mooiste. Leefgebied van apen, kaaimannen, hagedissen (oa. leguanen), luiaards, toekans,... Er leven zo'n 1700 mensen in dit gebied in 11 kleine gemeenschappen.
Gisteren in het toerisme informatie centrum in San Carlos het uur van vertrek van de boot gevraagd; er zou één zijn om 6 en 9 uur. Omdat ik graag vroeg in de ochtend reis, wou ik de boot van 6 uur nemen. Om 5 uur op en om 5:30 reeds aan het bootje. Uiteindelijk dus pas om 9 uur vertrokken want er is geen boot om 6 uur, weer typische M-Amerikaanse informatie gekregen dus.
Enfin, uiteindelijk vertrokken voor een 5 uur durende tocht over het meer van Nicaragua met een tussenstop op een klein eilandje. Dan nog een gans stuk de rivier Papaturro op, de boot geraakte er op sommige stukken amper door. Al direct vele mooie vogels gezien en ook een aantal grote leguanen die in de bomen lagen te zonnen.
In het centro ecológico ben ik de enige gast en heb de ganse slaapzaal voor mezelf.
Toen ik al grappend vroeg of er hier nergens een bar was, zei men tot mijn grote verwondering: "si, si". Ongelooflijk maar waar, een beetje verderop in een kleine gemeenschap kon je koud bier krijgen, wat ik mij na die vermoeiende tocht goed heb laten smaken. Ook nog bij een madam wat brood, tomaten en bananen voor 1,5 euro gekocht.
Voor het donker terug naar het centro en nog even genoten van het concert van de brulapen; minder leuk waren de massa's mosquitos.
maandag 25 januari 2010
Reizen is op avontuur gaan...
Vandaag El Castillo verlaten. Ik vond het hier zo fijn, één van de mooiste plaatsen die ik ooit al bezocht heb.
Deze morgen om 5 uur op, om in te pakken, snel te ontbijten en dan een bootje op om terug naar San Carlos te gaan. Deze keer geen rapido maar ééntje die regelmatig stopt om mensen langs de kant van de rivier op te pikken. Normaal varen ze dan recht op de kant af om dan, net ervoor de moter in achteruit te zetten zodat de boot net voor de kant stil komt te liggen. En daar ging het dus fout... den achteruit van de boot werkte niet meer waardoor we met een goeie smak tegen de kant botsten. Gelukkig zag iedereen het aankomen en konden we ons schrap zetten. Ik dacht dat ik vlug natte voeten zou krijgen maar het bleek een sterk bootje (+/- 20 op 2 meter) te zijn.
Den technieker van dienst er eens naar gekeken maar, geen achteruit meer. Recht naar San Carlos zou je dan denken; niet hier. Gewoon traag naar de kant en met stokken afremmen. Na nog een paar keer gestopt te hebben om volk op te pikken begon de motor rare geluiden te maken. En ja hoor, een beetje verder was het van datte... motor stuk in het midden van de jungle. Één geluk, we leven in het gsm tijdperk, zelfs in Nicaragua, en dus kwam een reserveboot ons na een half uurke oppikken.
Uiteindelijk terug in San Carlos aangekomen, geen echt deftige kamer gevonden en dus mijne avond goedgemaakt door in het upscale restaurant te gaan eten. Een schotel gestoofde groenten, fritjes en 4 pintjes voor 6 euro. Met grote show van de garçon van dienst: eerst aan de toog het flesje ontkurken, een servetje rond de buik van de fles en ook bovenop. Dan aan tafel het bovenste er met een showbeweging weer af en er ne strik rond de flessehals mee gemaakt. Dan nog uitschenken in een glas op een manier alsof het een heel dure wijn betrof. Ook de grote servet werd door hem op je schoot gelegd.
Na het eten ben ik niet meer blijven rondhangen in het stadje, er hing maar een rare sfeer. In mijn hotel op de veranda nog wat gelezen en weer op tijd naar bed.
Vandaag El Castillo verlaten. Ik vond het hier zo fijn, één van de mooiste plaatsen die ik ooit al bezocht heb.
Deze morgen om 5 uur op, om in te pakken, snel te ontbijten en dan een bootje op om terug naar San Carlos te gaan. Deze keer geen rapido maar ééntje die regelmatig stopt om mensen langs de kant van de rivier op te pikken. Normaal varen ze dan recht op de kant af om dan, net ervoor de moter in achteruit te zetten zodat de boot net voor de kant stil komt te liggen. En daar ging het dus fout... den achteruit van de boot werkte niet meer waardoor we met een goeie smak tegen de kant botsten. Gelukkig zag iedereen het aankomen en konden we ons schrap zetten. Ik dacht dat ik vlug natte voeten zou krijgen maar het bleek een sterk bootje (+/- 20 op 2 meter) te zijn.
Den technieker van dienst er eens naar gekeken maar, geen achteruit meer. Recht naar San Carlos zou je dan denken; niet hier. Gewoon traag naar de kant en met stokken afremmen. Na nog een paar keer gestopt te hebben om volk op te pikken begon de motor rare geluiden te maken. En ja hoor, een beetje verder was het van datte... motor stuk in het midden van de jungle. Één geluk, we leven in het gsm tijdperk, zelfs in Nicaragua, en dus kwam een reserveboot ons na een half uurke oppikken.
Uiteindelijk terug in San Carlos aangekomen, geen echt deftige kamer gevonden en dus mijne avond goedgemaakt door in het upscale restaurant te gaan eten. Een schotel gestoofde groenten, fritjes en 4 pintjes voor 6 euro. Met grote show van de garçon van dienst: eerst aan de toog het flesje ontkurken, een servetje rond de buik van de fles en ook bovenop. Dan aan tafel het bovenste er met een showbeweging weer af en er ne strik rond de flessehals mee gemaakt. Dan nog uitschenken in een glas op een manier alsof het een heel dure wijn betrof. Ook de grote servet werd door hem op je schoot gelegd.
Na het eten ben ik niet meer blijven rondhangen in het stadje, er hing maar een rare sfeer. In mijn hotel op de veranda nog wat gelezen en weer op tijd naar bed.
Zondag 24 Januari
Vandaag een rustig dagske, gewoon genieten van de schoonheid van de omgeving.
Maar eerst weer zo een mega ontbijt hier in mijn hotel, was in de prijs inbegrepen.
Dan het fort gaan bezoeken welk een beetje op een heuvel ligt. Daardoor heb je een fantastisch zicht op de rivier en omgeving. Gewoonweg genieten. Was wel weer een hele bedoening om binnen te geraken. Twee keer mijn naam, land, beroep,... moeten invullen. Dan nog een speciaal papierke (en 1 dollar) omdat ik met een fototoestel naar binnen ging.
Daarna dan de eerste grote internet update. In de namiddag wat rondgelopen in het dorpje en op een terras over de rivier gezeten.
Avondeten bij mijne vriend hier vlak aan de rivier. Een hele toffe gast en alles tot in de puntjes verzorgd en lekkere hamburger met groentjes mmmmm.
Vroeg naar bed want mijne wekker al morgen weer heel vroeg aflopen.
Maar eerst weer zo een mega ontbijt hier in mijn hotel, was in de prijs inbegrepen.
Dan het fort gaan bezoeken welk een beetje op een heuvel ligt. Daardoor heb je een fantastisch zicht op de rivier en omgeving. Gewoonweg genieten. Was wel weer een hele bedoening om binnen te geraken. Twee keer mijn naam, land, beroep,... moeten invullen. Dan nog een speciaal papierke (en 1 dollar) omdat ik met een fototoestel naar binnen ging.
Daarna dan de eerste grote internet update. In de namiddag wat rondgelopen in het dorpje en op een terras over de rivier gezeten.
Avondeten bij mijne vriend hier vlak aan de rivier. Een hele toffe gast en alles tot in de puntjes verzorgd en lekkere hamburger met groentjes mmmmm.
Vroeg naar bed want mijne wekker al morgen weer heel vroeg aflopen.
donderdag 4 februari 2010
Donderdag 4 februari 2010 , Sorry hoor
Lieve bloglezers,
ik schrijf netjes elke dag een verslag van mijn avonturen hier in Nicaragua zij het op mijn smartphone. Ik maak ook veel foto's om jullie mee te kunnen laten genieten.
Echter, als ik geen pc kan vinden waarop ik externe toestellen kan aansluiten kan ik jullie voorlopig nog niet laten meegenieten ... De pc hier in dit internet cafe op het eiland staat gewoon achter slot en grendel en dus kan ik er niet aan.
Heb geduld en ik hoop om in Leon maandagnamiddag een grote update te kunen doen.
Aan allen alvast bedankt voor de interesse en de berichtjes die ik al mocht ontvangen.
Even op algemene aanvraag de link naar mijn foto's
Foto's Nicaragua 2010
Alles verloopt hier super goe.
Groetjes, Luc XXX
ik schrijf netjes elke dag een verslag van mijn avonturen hier in Nicaragua zij het op mijn smartphone. Ik maak ook veel foto's om jullie mee te kunnen laten genieten.
Echter, als ik geen pc kan vinden waarop ik externe toestellen kan aansluiten kan ik jullie voorlopig nog niet laten meegenieten ... De pc hier in dit internet cafe op het eiland staat gewoon achter slot en grendel en dus kan ik er niet aan.
Heb geduld en ik hoop om in Leon maandagnamiddag een grote update te kunen doen.
Aan allen alvast bedankt voor de interesse en de berichtjes die ik al mocht ontvangen.
Even op algemene aanvraag de link naar mijn foto's
Foto's Nicaragua 2010
Alles verloopt hier super goe.
Groetjes, Luc XXX
zondag 24 januari 2010
zaterdag 23 januari 2010
Vroeg op, snel ontbeten en dan op zoek naar de gids voor het bezoek aan het Indio Maíz nationaal park. Gelukkig hadden we groepke van 4 man want gids en boot kosten 75 dollar.
Eerst dus met een bootje nog 30 kilometer verder het woud in en dan te voet op pad. Weer heel mooi maar voor mij begint het wel een gewoonte te worden; de prijs van 3 keer M-Amerika te doen natuurlijk. Maar we hadden een goede gids en ik heb echt wel èèn en ander bijgeleerd. Zo hebben we een plant gezien die bij aanraking zijn bladeren sluit en leerden we vruchten kennen waarmee de indiaanse bevolking zich camoefleerden.
Ook mocht ik kennismaken met een verdovend blad. De gids trok een blad van een plant en ik moest daar een stuk afbijten, enkele seconden op kauwen en dan uitspuwen. Een 20 tal seconden later werden mijn tong en lippen gevoelloes alsof ik een spuitje bij de tandarts gekregen had. En dit dus al door slechts enkele seconden op het blad te kauwen; geweldig toch die natuur.
We leerden ook over wandelende bomen, jaja bomen en geen takken. Dit is een soort van palmboom die zon nodig heeft en zich aldus verplaatst zodat hij zoveel mogelijk zonlicht krijgt. Hij kan zich tot 20 cm. per jaar verplaatsen. Deze boom heeft niet 1 stam natuurlijk maar een heel deel kleine stammetjes die aangroeien en afbreken volgens dat de boom zich verplaatst. Ook leerden we dat, indien je dorst hebt in het woud, water binnen handbereik is nml. in lianen.
Ook een soort boom gezien waar allemaal naalden van ne centimeter of 10 aangroeien en die zo sterk als ijzer zijn; werd gebruikt als naald om te naaien en als gifpijl in blaaspijpen.
Veel dieren zagen we hier niet maar toch oa. een kleine gifkikker en een kikker die zich als blad vermomd.
Nadien zijn we dan een zijrivier opgevaren waar we een 4 tal kleine krokodillen zagen zonnen. Een beetje verder zijn we in die rivier dan gaan zwemmen, cool zenne.
Dan nog apen gezien en natuurlijk mooie vogels en vlinders waaronder mijn favoriet de Bleu Morph.
Weer een mooie belevenis al kan je nog verder het woud intrekken maar dan begint het wel meer op een expeditie te lijken en kost het hèèl veel geld.
Eerst dus met een bootje nog 30 kilometer verder het woud in en dan te voet op pad. Weer heel mooi maar voor mij begint het wel een gewoonte te worden; de prijs van 3 keer M-Amerika te doen natuurlijk. Maar we hadden een goede gids en ik heb echt wel èèn en ander bijgeleerd. Zo hebben we een plant gezien die bij aanraking zijn bladeren sluit en leerden we vruchten kennen waarmee de indiaanse bevolking zich camoefleerden.
Ook mocht ik kennismaken met een verdovend blad. De gids trok een blad van een plant en ik moest daar een stuk afbijten, enkele seconden op kauwen en dan uitspuwen. Een 20 tal seconden later werden mijn tong en lippen gevoelloes alsof ik een spuitje bij de tandarts gekregen had. En dit dus al door slechts enkele seconden op het blad te kauwen; geweldig toch die natuur.
We leerden ook over wandelende bomen, jaja bomen en geen takken. Dit is een soort van palmboom die zon nodig heeft en zich aldus verplaatst zodat hij zoveel mogelijk zonlicht krijgt. Hij kan zich tot 20 cm. per jaar verplaatsen. Deze boom heeft niet 1 stam natuurlijk maar een heel deel kleine stammetjes die aangroeien en afbreken volgens dat de boom zich verplaatst. Ook leerden we dat, indien je dorst hebt in het woud, water binnen handbereik is nml. in lianen.
Ook een soort boom gezien waar allemaal naalden van ne centimeter of 10 aangroeien en die zo sterk als ijzer zijn; werd gebruikt als naald om te naaien en als gifpijl in blaaspijpen.
Veel dieren zagen we hier niet maar toch oa. een kleine gifkikker en een kikker die zich als blad vermomd.
Nadien zijn we dan een zijrivier opgevaren waar we een 4 tal kleine krokodillen zagen zonnen. Een beetje verder zijn we in die rivier dan gaan zwemmen, cool zenne.
Dan nog apen gezien en natuurlijk mooie vogels en vlinders waaronder mijn favoriet de Bleu Morph.
Weer een mooie belevenis al kan je nog verder het woud intrekken maar dan begint het wel meer op een expeditie te lijken en kost het hèèl veel geld.
vrijdag 22 januari 2010
In de haven nog een uur op mijn rugzak moeten wachten want deze lag in het ruim van de ferry en over het luik ervan lagen allemaal grote trossen bananen.
Dan een biljet voor de boot naar El Castillo gekocht en nog even de tijd om in San Carlos rond te wandelen. Dit is een stadje waar de meeste toeristen zo snel mogelijk weg willen, maar ik hou van die M-Amerikaanse drukte op de straat. Men verkoopt er vanalles en nog wat, er is een overdekt marktje en ook rondgelopen het drukke busstation is altijd wel wat te beleven.
Dan een bootje in om via de rivier nog 50 km. Verder de jungle in te gaan.
In de boot nog 2 toeristen en dus direct gevraagd of ze de volgende dag mee op tour wilden gaan. Gelukkig wel dus en zo konden we de kost van 75 dollar delen.
Hier dan ingecheckt in een mooi koloniaal houten hotel waar we de enige toeristen waren. We kregen de beste kamers met zicht op de rivier aan de goedkoopste prijs. Weinig toeristen dus maar je zit hier dan ook ver van de bewoonde wereld. Dat bekent ook dat internet soms werkt en ook dat urenlange elektriciteit pannes hier een normaal iets is.
's Avonds hier een biefstuk gegeten met een heel lekkere groentenschotel erbij; van welk dier die biefstuk was weet ik niet maar de pikante saus erover maakte die lederen lap best eetbaar. Amai, al bijna een ganse week in Nicaragua en nog geen enkele hamburger gegeten...
Dan een biljet voor de boot naar El Castillo gekocht en nog even de tijd om in San Carlos rond te wandelen. Dit is een stadje waar de meeste toeristen zo snel mogelijk weg willen, maar ik hou van die M-Amerikaanse drukte op de straat. Men verkoopt er vanalles en nog wat, er is een overdekt marktje en ook rondgelopen het drukke busstation is altijd wel wat te beleven.
Dan een bootje in om via de rivier nog 50 km. Verder de jungle in te gaan.
In de boot nog 2 toeristen en dus direct gevraagd of ze de volgende dag mee op tour wilden gaan. Gelukkig wel dus en zo konden we de kost van 75 dollar delen.
Hier dan ingecheckt in een mooi koloniaal houten hotel waar we de enige toeristen waren. We kregen de beste kamers met zicht op de rivier aan de goedkoopste prijs. Weinig toeristen dus maar je zit hier dan ook ver van de bewoonde wereld. Dat bekent ook dat internet soms werkt en ook dat urenlange elektriciteit pannes hier een normaal iets is.
's Avonds hier een biefstuk gegeten met een heel lekkere groentenschotel erbij; van welk dier die biefstuk was weet ik niet maar de pikante saus erover maakte die lederen lap best eetbaar. Amai, al bijna een ganse week in Nicaragua en nog geen enkele hamburger gegeten...
donderdag 21 januari 2010
Vandaag weer lekker ontbijt met een verse mango fruitsap en een grote schotel fruit. Om een uur of 11 uitgecheckt en dan weer met pak en zak op weg naar een nieuwe bestemming, het uiterste zuiden van het land aan de grens met Costa Rica.
Ik hoopte om daar de volgende dag om 9 uur toe te komen... Het werd echter om 13 uur.
Eerst dus een eindje in een volledig versleten bus. Onderweg een lekke band gehad maar dat gebeurd hier zo dikwijls en de chauffeur en zijne hulp hadden minder dan 10 minuten nodig om een nieuwe (allé ik moet eigenlijk zeggen andere want ook die band was volledig versleten) te steken.
Dan in het stadje Altagracia gevraagd naar enig mogelijk vervoer richting haven, 3 km. Verderop... Niet dus, ik zou die ganse weg met al mijn bagage in een brandende zon moeten lopen, ppppfffff!
Ikke dan maar op weg, ne keer of 3 de richting gevraagd want niemand leek echt zeker te zijn. Dan, opeens na 500 meter gelopen te hebben kwam er een gastje van een jaar of 12 met een kleine zelfgemaakte bakfiets aangereden. Hij vroeg of hij mij en mijn bagage naar de haven moest voeren, twas zelfs gratis zij hij. Natuurlijk jongen, doe maar. Ik voelde mij wel een beetje raar om mij zo te latent voeren maar twas toch weer een leuke belevenis. Toen we aan de haven kwamen was ik zo blij dat ik hem omgerekend ongeveer 1 Euro gegeven heb , wat hier dus wel veel geld is voor zone jonge gast. Ook nog nen tikbal aan hem en zijn broertje, die ons de ganse tijd gevolgd was, gegeven.
In de haven dan nog een paar uur op de ferry moeten wachten, ondertussen een klapke gedaan met de flik van dienst. Ook nog met een gids die ik op de vulkaan tegen gekomen was en die de meest onwaarschijnlijke verhalen vertelde over al die vrouwelijke toeristen die met hem naar bed willen. Ik heb het allemaal met een korrelke zout genomen maar ik heb toch goed gelachen met al zijn verhalen.
Eindelijk om 18 kwam de ferry aan en om 19 uur, reeds donker, vertrokken we voor een nachtelijke tocht van 11 uur naar SanCarlos, niet meer dan een kleine gemeente in het zuiden aan de Río San Juan gelegen. Ik had verwacht om één van de weinige toeristen te zijn maar we waren toch met zo'n 30 backpackers vanuit de hele wereld tesamen dus met een heleboel Nicaraguanen.
Zoals mijn reisgids mij aanrade, gewoon op het eerste verdiep een plekje op de grond uitgezocht. Eerst nog vol bewondering naar de schimmen van de 2 vulkanen gekeken en dan vlug mijn stuk zeil open geplooid en proberen te slapen, mijn rugzak als kussen gebruikende. Ik val dus echt overal int slaap en het was al weer middernacht gepasseerd voor ik het besefte. Ondeweg nog 2 stops gemaakt en goed uitgerust om iets voor 6 uur aangekomen. Waar ik eerst Zo tegenop zag is weer een hele leuke belevenis gebleken.
Ik hoopte om daar de volgende dag om 9 uur toe te komen... Het werd echter om 13 uur.
Eerst dus een eindje in een volledig versleten bus. Onderweg een lekke band gehad maar dat gebeurd hier zo dikwijls en de chauffeur en zijne hulp hadden minder dan 10 minuten nodig om een nieuwe (allé ik moet eigenlijk zeggen andere want ook die band was volledig versleten) te steken.
Dan in het stadje Altagracia gevraagd naar enig mogelijk vervoer richting haven, 3 km. Verderop... Niet dus, ik zou die ganse weg met al mijn bagage in een brandende zon moeten lopen, ppppfffff!
Ikke dan maar op weg, ne keer of 3 de richting gevraagd want niemand leek echt zeker te zijn. Dan, opeens na 500 meter gelopen te hebben kwam er een gastje van een jaar of 12 met een kleine zelfgemaakte bakfiets aangereden. Hij vroeg of hij mij en mijn bagage naar de haven moest voeren, twas zelfs gratis zij hij. Natuurlijk jongen, doe maar. Ik voelde mij wel een beetje raar om mij zo te latent voeren maar twas toch weer een leuke belevenis. Toen we aan de haven kwamen was ik zo blij dat ik hem omgerekend ongeveer 1 Euro gegeven heb , wat hier dus wel veel geld is voor zone jonge gast. Ook nog nen tikbal aan hem en zijn broertje, die ons de ganse tijd gevolgd was, gegeven.
In de haven dan nog een paar uur op de ferry moeten wachten, ondertussen een klapke gedaan met de flik van dienst. Ook nog met een gids die ik op de vulkaan tegen gekomen was en die de meest onwaarschijnlijke verhalen vertelde over al die vrouwelijke toeristen die met hem naar bed willen. Ik heb het allemaal met een korrelke zout genomen maar ik heb toch goed gelachen met al zijn verhalen.
Eindelijk om 18 kwam de ferry aan en om 19 uur, reeds donker, vertrokken we voor een nachtelijke tocht van 11 uur naar SanCarlos, niet meer dan een kleine gemeente in het zuiden aan de Río San Juan gelegen. Ik had verwacht om één van de weinige toeristen te zijn maar we waren toch met zo'n 30 backpackers vanuit de hele wereld tesamen dus met een heleboel Nicaraguanen.
Zoals mijn reisgids mij aanrade, gewoon op het eerste verdiep een plekje op de grond uitgezocht. Eerst nog vol bewondering naar de schimmen van de 2 vulkanen gekeken en dan vlug mijn stuk zeil open geplooid en proberen te slapen, mijn rugzak als kussen gebruikende. Ik val dus echt overal int slaap en het was al weer middernacht gepasseerd voor ik het besefte. Ondeweg nog 2 stops gemaakt en goed uitgerust om iets voor 6 uur aangekomen. Waar ik eerst Zo tegenop zag is weer een hele leuke belevenis gebleken.
woensdag 20 januari 2010
Gisteren dus heel vroeg gaan slapen en vandaag om 6 uur al op. Een lekkere verse fruitsap van limoenen gedronken en dan op weg, op zoek naar apen. Dit betekende dus terug bergop wandelen en eigenlijk deed dit best deugdoende aan mijn benen. Maar... Geen apen gevonden daar waar ze gisteren zaten. Opeens hoorde ik ze terug brullen maar aan een gans andere kant. Uiteindelijk een 4 tal gevonden en goed kunnen fotograferen.
Dan even op intenet voor ne chat met Nadia en op weg naar Ojo de Agua, een zwembassin temidden van een woud. Eerst 1 km. te voet van de Finca naar de hoofdbaan en dan alvast in de juiste richting beginnen stappen. Ik hoopte dus om spoedig een bus tegen te komen want vandaag moest een relaxed day worden... Helaas, 3 bussen naar de andere richting tegen gekomen, geen enkele langs mijn richting.
Uiteindelijk op na 5 km. op een strandje langs het meer aangekomen en een bordje gezien met "comedor" erop wat zoveel betekend als "klein eethuis". Een vuil pad gevolgd en een prachtig klein strandbarreke bereikt. Zes op zes groot onder een palmbladeren dak, slechts een 4 tal tafeltjes, luide seventies muziek en een koude fles Toño, het locale bier, voor mijn neus. Jullie begrijpen dat ik mij stramme spieren op slag vergeten was.
Helaas, een half uurke later was het weer tijd om verder te gaan. Maar mijn wandelen goesting was nu heel ver weg en dus besloot ik om toch maar op de bus te wachten. Na een paar minuten stopte er al een jeep met een Nicaraguaan die mij een lift aanbood. Heel vriendelijke mensen hier op dit eiland!
Uiteindelijk een uurke gezwommen en terug naar de Finca; nu meer geluk en vrij vlug een bus tegen gekomen.
's Avonds kennis gemaakt met Simon, een Zwitser die 6 maand onderweg is door midden en zuid Amerika. Samen gegeten, weer een lekkere vegetarische spaghetti, yummie!. Dan een goede conversatie over politiek tijdens een paar koele pintjes en dan om 23 uur naar bed.
Morgen een vermoeiende dag voor de boeg.
Dan even op intenet voor ne chat met Nadia en op weg naar Ojo de Agua, een zwembassin temidden van een woud. Eerst 1 km. te voet van de Finca naar de hoofdbaan en dan alvast in de juiste richting beginnen stappen. Ik hoopte dus om spoedig een bus tegen te komen want vandaag moest een relaxed day worden... Helaas, 3 bussen naar de andere richting tegen gekomen, geen enkele langs mijn richting.
Uiteindelijk op na 5 km. op een strandje langs het meer aangekomen en een bordje gezien met "comedor" erop wat zoveel betekend als "klein eethuis". Een vuil pad gevolgd en een prachtig klein strandbarreke bereikt. Zes op zes groot onder een palmbladeren dak, slechts een 4 tal tafeltjes, luide seventies muziek en een koude fles Toño, het locale bier, voor mijn neus. Jullie begrijpen dat ik mij stramme spieren op slag vergeten was.
Helaas, een half uurke later was het weer tijd om verder te gaan. Maar mijn wandelen goesting was nu heel ver weg en dus besloot ik om toch maar op de bus te wachten. Na een paar minuten stopte er al een jeep met een Nicaraguaan die mij een lift aanbood. Heel vriendelijke mensen hier op dit eiland!
Uiteindelijk een uurke gezwommen en terug naar de Finca; nu meer geluk en vrij vlug een bus tegen gekomen.
's Avonds kennis gemaakt met Simon, een Zwitser die 6 maand onderweg is door midden en zuid Amerika. Samen gegeten, weer een lekkere vegetarische spaghetti, yummie!. Dan een goede conversatie over politiek tijdens een paar koele pintjes en dan om 23 uur naar bed.
Morgen een vermoeiende dag voor de boeg.
Dinsdag 19 januari 2010
Kapot, stikkappot... Vandaag de vulkaan Maderas beklommen, meer dan 1300 meter hoog. We vertrokken met 6 man, 2 koppels, de gids en mezelf dus. Ik was het oudje van de groep want de anderen waren nog niet half zo oud als mij. Het begintempo lag te hoog voor mij en al snel klopte mijn hart aan 180/200 per minuut. Ik kon nog net volgen maar besefte dat ik zo de top niet zou bereiken. Maar ik was niet de enige die afzag; na een uurtje gaf èèn koppel er de brui aan en ze keerden terug. Ikzelf zei tegen de gids dat ik nog even ging volgen en dan ook zou terugkeren.
De natuur werd alsmaar mooier, het pad alsmaar slechter en ook het tweede koppel gaf forfait. Ik zei tegen de gids dat ik nog wel verder wou. Alsmaar verder omhoog dus en al snel werd het pad één modderpoel, bezaaid met rotsen. De natuur veranderde naarmate we verder stegen en we kwamen aan in nevelwoud. Alles nat dus en veel nevel en wind; heel mooi, heel speciaal. Ik had ondertussen mijn ritme te pakken en besloot om toch naar de top te gaan. Ondertussen aan de gids eens gevraagd hoe dikwijls hij dit deed... 4 keer per week; amai proficiat, geen fitness abonnement nodig dus.
Nog een stuk verder begonnen mijn beenspieren serieus af te zien, elke stap deed pijn en als we even stopte trilde ik letterlijk op mijn benen. Het was nu puur op karakter, destijds, 25 jaar geleden, gekweekt bij de para's.
Eindelijk de verlossende woorden: "el top es muy cerca", de top is nabij. Nu opgeven, neen dat bestond niet en even later waren we op de top.
Echter, nog was ons doel niet bereikt want we gingen naar de krater van de vulkaan waar zich nu een meer had gevormd; nog een 15 tal minuten dalen en eindelijk ons doel bereikt.
En mooi hoor, een heel speciaal gevoel om, na 4 uur zwoegen, in de krater van een oude vulkaan te staan.
Een uurke gerust en de terugweg aangevat; dit ging veel beter. Na 3 uur terug beneden aangekomen en mezelf ne goeie frisse cervesa cadeau gedaan, dat had ik verdient. Ik zat wel helemaal onder de modder en ben met mijn broek aan onder de douche gekropen, eerst wat afgespoeld en dan goed gewassen en dan zelf ne lekkere koude douche genomen.
Nu nog wat gelezen en gegeten en ik denk dat ik hier voor 8 uur wel int slaap zal liggen. Hopelijk wordt ik morgenvroeg weer gewekt door het geluid van de brulapen want ik verblijf hier dus vlak naast het woud.
De natuur werd alsmaar mooier, het pad alsmaar slechter en ook het tweede koppel gaf forfait. Ik zei tegen de gids dat ik nog wel verder wou. Alsmaar verder omhoog dus en al snel werd het pad één modderpoel, bezaaid met rotsen. De natuur veranderde naarmate we verder stegen en we kwamen aan in nevelwoud. Alles nat dus en veel nevel en wind; heel mooi, heel speciaal. Ik had ondertussen mijn ritme te pakken en besloot om toch naar de top te gaan. Ondertussen aan de gids eens gevraagd hoe dikwijls hij dit deed... 4 keer per week; amai proficiat, geen fitness abonnement nodig dus.
Nog een stuk verder begonnen mijn beenspieren serieus af te zien, elke stap deed pijn en als we even stopte trilde ik letterlijk op mijn benen. Het was nu puur op karakter, destijds, 25 jaar geleden, gekweekt bij de para's.
Eindelijk de verlossende woorden: "el top es muy cerca", de top is nabij. Nu opgeven, neen dat bestond niet en even later waren we op de top.
Echter, nog was ons doel niet bereikt want we gingen naar de krater van de vulkaan waar zich nu een meer had gevormd; nog een 15 tal minuten dalen en eindelijk ons doel bereikt.
En mooi hoor, een heel speciaal gevoel om, na 4 uur zwoegen, in de krater van een oude vulkaan te staan.
Een uurke gerust en de terugweg aangevat; dit ging veel beter. Na 3 uur terug beneden aangekomen en mezelf ne goeie frisse cervesa cadeau gedaan, dat had ik verdient. Ik zat wel helemaal onder de modder en ben met mijn broek aan onder de douche gekropen, eerst wat afgespoeld en dan goed gewassen en dan zelf ne lekkere koude douche genomen.
Nu nog wat gelezen en gegeten en ik denk dat ik hier voor 8 uur wel int slaap zal liggen. Hopelijk wordt ik morgenvroeg weer gewekt door het geluid van de brulapen want ik verblijf hier dus vlak naast het woud.
Abonneren op:
Posts (Atom)
